Heleen van der Graaf

Maar ze is er niet meer.

Er zijn nog veel mensen die vaak een kijkje op Heleen’s website nemen. Even stilstaan bij het mooie wat ze samen met Heleen hebben gedeeld.

Bij deze een oproep, wanneer er nog mensen andere foto’s van Heleen hebben die hier nog niet opstaan, kun je die per email naar me toesturen? Dan kunnen we deze website met wat mooie foto’s aanvullen.
Dank je wel alvast,
Marieke
Marieke(at)hensel(punt)nl

This is really awkward to say for me. My sister is not there anymore, since tonight. I am sorry to state this so bluntly. But I feel I need this to get over it. I am hurt, I didn’t see this coming, and yet I did.
A few of you know that I went to Romania for the last two weeks with my sister, to help her start a new life. Now I understand her calmness and peace. She was not looking for a future. She was looking for peace.

She has found it today, driving the coolest car she had. A tree ended her life. She is now together with my mom and 2 grandpa’s. She is home again, I know that is what she feels like.

Marieke geblogged de avond dat ze is overleden.

Lieve familie en vrienden,
Dat was het dan,
doet me ineens denken aan dat liedje van Marco Borsato, Dit was het leven, geluk en verdriet, het werd ons gegeven maar we wilden het niet.
Ik heb echt leuke tijden gehad, maar ook heel veel moeilijke. En ik heb besloten met mijn volle verstand dat ik dat niet meer wil. Ik heb genoeg gehad, het is mooi geweest zo.
Niemand moet zichzelf of iemand anders een schuldgevoel aanpraten, want niemand heeft die alleen ik.
En iedereen moet weten dat tot het laatste moment Maurice de geweldigste persoon in mijn leven is geweest.
En niemand mag hem iets kwalijk nemen, want hij heeft geen verantwoordelijkheid, geen schuld.
Bedankt voor de leuke tijd die iedereen mij gegeven heeft.
Liefs Heleen

Het is lastig om Heleen haar keuze ‘zomaar’ te accepteren. Het doet pijn, voor iedereen die om haar heen stond: om haar te verliezen, om te horen hoe moeilijk ze het had en hoeveel verdriet ze had.

Zelf schrijft Heleen in haar afscheidsbrief dat niemand schuld heeft alleen zijzelf. Toch hebben veel mensen om haar heen, ook ik, nog wel eens de gedachte van: ‘wat als ik nu dit gedaan had, of dat voor haar had gedaan?’

Als je op je knie valt, en je knie doet pijn, gaan je hersenen aan de gang, om een oplossing te bedenken zodat je de volgende keer die pijn niet meer voelt: je kijkt goed uit. Zo ook doet het verlies van Heleen ons erg veel pijn en zoeken onze hersenen naar een oplossing om deze pijn in het vervolg te voorkomen. Logisch, maar wees je er wel van bewust dat je verder moet en dat we de oplossing niet wisten tot op het moment van Heleen’s overlijden, ook Heleen zag de oplossing niet. Of eigenlijk wel… ze heeft voor haar eigen oplossing gekozen.

Maar ook dat is opgehouden. Natuurlijk, de gedachten aan haar zijn nog steeds levend. Hoewel deze gedachten niet ververst worden, door nieuwe herinneringen, ervaringen en gesprekken.

Ik heb nog steeds verdriet. Omdat ze er niet is; maar vooral omdat ze mij haar diepste verdriet niet heeft kunnen vertellen. Of, ik heb haar niet kunnen horen. Ze is een lieve schat.

Het is een wonder dat ze op deze wereld is gekomen, en het is wonderlijk dat het zo geeindigd is. Ik hoop dat je nu hebt kunnen worden, wie je altijd wilde zijn, daar… ver… in de hemel.

Je liefhebbende zus

Dank U wel mijn God dat U mij 29 jaren een mooie en lieve vrouw hebt gegeven.
Dank U wel mijn God dat U mij 18 jaren een mooie en lieve dochter toevertrouwde.
Dank U wel mijn God voor alle zegeningen bij U en mij bekend!
Dank U wel mijn God dat er zoveel mensen in ons verdriet willen delen!

Aan u Gods zegen toegewenst in Jezus Christus Naam.

Groet, papa.
Herman van der Graaf.

Er zijn twee dingen die ik zeker weet.
Zij is vanuit de hemel hier naar toe gekomen,
en zij is papa’s kleine meisje.
Als ik op mijn knieën val, ‘s avonds bij haar bed
Praat zij tot Jezus en sluit ik mijn ogen
En ik dank God voor alle vreugde in mijn leven
maar het allermeest, voor…

Vlinderkusjes na het naar-bed-gaan-gebedje.
Zet kleine witte bloemetjes rechtop in haar haar.
“Loop naast de pony papa,
het is mijn eerste ritje.”
“Ik weet dat de cake vreemd lijkt, papa,
maar ik heb het echt geprobeerd.”
Oh, met alles wat ik fout gedaan heb,
moet ik toch ook iets goed hebben gedaan.
Om elke ochtend een knuffel te ontvangen,
en ‘s avonds kustjes van een vlinder.

Vandaag ‘sweet 16′
Ze lijkt op haar moeder,
elke dag iets meer.
Een gedeelte vrouw
het andere gedeelte nog een meisje.
Nu parfum en make-up,
toen strikjes en krulletjes.
Ze probeert haar vleugels uit te strekken in
een grootse, grote wereld. Maar ik herinner…

Vlinderkusjes na het naar-bed-gaan-gebedje.
Zet kleine witte bloemetjes rechtop in haar haar.
“Je weet hoeveel ik van je houd, papa,
maar als je het niet erg vind,